Douarnenez

Douarnenez, 8-11-'14
Op gezette tijden schrijf ik een Engels weblog voor de site van Fairtransport. Aan boord bewaak ik de voortgang van deze weblogs, door de andere opvarenden te stimuleren iets over hun belevenissen op en om de Tres Hombres op papier te zetten, want dat geeft een mooi gevarieerd beeld van een reis als deze. De praktijk is ook hierbij weerbarstiger dan de theorie, dus als de aanvoer wat te wensen overlaat vul ik gevraagd en ongevraagd de gaatjes op. Deze stukjes schrijf ik als we varen op de boord-computer, vanwaar ze als geluidssignaal naar de wal gestuurd en verder verwerkt worden. Ze komen dus niet op mijn eigen weblog te staan, maar vormen daar wel een geheel mee.
10-11-'14
Tijdens de eerste storm op de Noordzee heb ik op enig moment Aeolus, de god van de wind, toegeroepen dat ik 'm een vervelende windbuil vond. Storm 2, de 7 Bft. tussen Brixham en Douarnenez en de net gehoorde mededeling dat we vanwege een naderende vloot zure appelen hier nog wel even blijven, doen vermoeden dat weergoden lange tenen hebben. In Douarnenez liggen we aan een stuk kade vlak bij het centrum met uitzich op een brug die door ir. Eifel is ontworpenen in dezelfde periode als de naar hem vernoemde toren.Tegenover ons ligt het lokale Scheepvaartmuseum, waar onder meer oude schepen gerestaureerd worden en mooie exposities plaatsvinden. Het nabije cafeetje is onze tijdelijke eetsalon geworden, waar we de aan boord gekookte maaltijden mogen nuttigen. De vriendelijke uitbaters verkopen o.a. het door ons vervoerde Avocet(Engels voor kluut)-bier, dat een dag na aankomst gelost was. Vanwege mijn publicitaire activiteiten voor Fairtransport had ik al een aantal malen via de mail contact gehad met Diana en Guillaume van Towt (Trans oceanic wind transport) die hier (een deel van) onze belangen behartigen en goede lokale (pers-)contacten hebben. De ontmoeting was allerhartelijkst, we hebben veel gesprekken gevoerd over wat we vanuit onze projecten voor elkaar kunnen betekenen, en een gezamenlijk persbericht opgesteld over een vanavond (maandag) geplande bijeenkomst over duurzaam transport. Mensen ontmoeten waar ik al mailcontact mee heb (gehad) gaat nog wel meer gebeuren deze reis, en zal de samenwerking zeker ten goede gaan komen.

Zaterdag zijn er tien vaten met elk plm. 300 liter wijn aan boord gebracht met als doel ze zo'n tien maanden te laten rijpen. Het schommelen van het schip en de verschillende watertemperaturen waarin gevaren wordt, verkorten het rijpingsproces aanzienlijk. De operatie werd gefilmd door het goed bekeken Franse t.v.-programma Thalassa. De cameraploeg zal in het Caribische gebied een paar dagen met ons meevaren, en in april/mei volgend jaar zal een deel van de uitzending aan ons gewijd zijn.
In een weblog op de Fairtransport-site heb ik mijn ontmoeting met Ben (McCabe) beschreven. Hij is hier in Douarnanez van boord gegaan, nog steeds in korte broek, bodywarmer en haarband gekleed, bagage en banjo op de rug. Op het aankomstfilmpje van TV24 is hij heel even te zien, banjospelend op het dak van de kombuis. Zijn voorkomen en presentatie doen niet direct denken aan een afgestudeerde bioloog, maar dat is hij wel. Op de ochtend van zijn vertrek hadden we het over de aarde en de manier waarop wij met haar omspringen. Mijn opmerking dat de aarde nog een paar miljard jaar de tijd heeft om de door ons aangerichte schade weer te herstellen, schoffelde hij onderuit met een eloquente verhandeling waaruit bleek dat het leven op aarde nog maar een paar honderd miljoen jaar te gaan heeft. Dus laten we het er nog maar even van genieten. Moeder aarde is, zegt Ben, dus geen vrouw in de kracht van haar leven, maar een fragile oude dame die als zodanig behandeld dient te worden. Waarvan akte!
Kennelijk was de teleurstelling van mijn gezicht te lezen over die paar miljard jaar leven die me zomaar door de neus geboord werden, want hij bood me aan ook een verhaal te vertellen waar ik blij van zou worden. Hij vroeg me mijn hand in de zijne te leggen en te vertellen wat ik voelde. Mijn antwoord: 'Fysieke warmte.' , werd wederom met een gloedvol betoog naar het rijk der fabelen verwezen. We waren zonlicht aan het uitwisselen. Planten slaan letterlijk licht op van onze ster, en via de verbranding in onze stofwisseling wordt dat weer manifest in onze lichaamswarmte. Zeg ik even heel kort door de bocht. De boodschap: dat we nog maar een hoop sterrenlicht met elkaar mogen uitwisselen. Ik keek weer blij en Ben vertrok. We gaan hem zeker terugzien.
Het weerbericht ziet er iets beter uit dan dat van de laatste dagen. Ideaal is het nog zeker niet, maar het vertrek van de Tres Hombres is, onder voorbehoud, vastgesteld op morgen.
Van mij mag het.