De oversteek-deel 2 Close encounters of the human
Door: Cleem
Blijf op de hoogte en volg Clemens
29 Januari 2019 | Barbados, Bridgetown
Dutch version
De Oversteek-deel 2
CLOSE ENCOUNTER OF THE HUMAN KIND
Onder deze titel, die ik niet naar mijn zin vertaald krijg, heb ik voor de Fairtransport site het volgende relaas geschreven.
30 december 2018. Een normale zondagmiddag aan boord van het goede schip Tres Hombres, ergens halverwege de Atlantische oceaan. Er staat een gunstige wind en het is prachtig weer.
Aangezien er op zondag niet aan onderhoud wordt gedaan, is iedereen die niet slaapt bezig met zijn/haar ding: er wordt gelezen, kleding gewassen, een schede voor een mes gemaak,t een nieuw lijzeil gemaakt of gewoon domweg genoten van het prachtige uitzicht.
Maar we hebben het hier wel over de Tres Hombres, hè: het onverwachte is nooit ver weg.
.
Rond 18.00 uur, ik was midscheeps aan het koffie malen en de zon aan het ondergbaan, gaf kapitein Rémi ineens opdracht tot een paar zeilhandelingen.Een paar zeilen moesten gestreken worden en daarna moesten we door de wind brassen, hetgeen betekent dat het schip wordt stilgelegd. Terwijl we hiermee bezig waren kreeg ik te horen dat we op geroepen waren door een viskotter uit Belize. Ze wilden vis ruilen voor whisky, o met oud-en-nieuw iets te drinken te hebben.
Jammer dan, de Trers Hombres vaart geen whisky. Rum misschien? Deal!!
Het zou nog zeker twee uur duren voor de Pitufo -dat betekent Smurf, echt waar- ons bereikt had en deze uren waren in elk geval verwachtingsvol. Hoe zou deze merwaardige ontmoeting er uit gaan zien?
Ondertussen hadden we het vei;ligheidsnet aan stuurboord weggehaald en onze bijboot klaargemaakt om eventueel te water te laten.
Eerst zagen we een hele tijd slechts een enkel licht van de Pitufo, maar dat bleken er meedere van hun werklichten te zijn, zodat het 't laatste uur leek of er een drijvende kerstboom op ons af kwam.
Aangezien de wachtwissel van 20.00 uur naderde, was inmiddels iedereen aan dek.
Om de vissers ook wat zicht op ons te geven, ontstaken we midscheeps een licht, want het was ondertussen donker geworden.
Toen de Pitufo dichterbij kwam, zagen we dat hun bijboot al in het water lag met twee man erin. Voorzichtig en kundig werd de Pitufo langszij de Tres Hombres gemanouvreerd tot op zo'n twintig meter afstand en konden beide crews iets meer van elkaar zien.
En toen gebeurde er iets buitengewoons: we begonnen naar elkaar te zwaaien, te roepen -Spaans werd verstaan- en te juichen terwijl hun bijboot, die aangelijnd aan de Pitufo ons naderde. Ook via een lijn werd de deal gerealiseerd: enkele flessen Tres Hombres La Palma rum en Tres Hombres repen van de Chocolatemakers werden geruild voor een schoongemaakte zwaardvis van zo'n 15 kilo.
Onderwijl ging het zwaaien en juichen door, de scheepstoeters gingen een duet aan en onze Laura viel in op trompet. Het was een explosie van puur enthousiasme en bijna aanraakbare positiviteit. Zo'n vijftien tot twintig minuten deelden een stuk of vijfentwintig mensen (onze veertien en er waren er zeker acht van hen zichtbaar) dit met elkaar. Mensen, die elkaar nog nooit ontmoet hadden en waarschijnlijk ook nooit meer zullen ontmoeten, waren even op een bijzondere manier met elkaar verbonden. Ik werd er blij van en het ontroerde me.
Ik weet zeker dat elke betrokke op beide schepen deze ontmoeting op -ongeveer, want we varen op gegist bestek- 8°14 '37''N en 18°31°32'W nooit meer zal vergeten. De plek verdient herdenkingsteken, maar een boom planten in 3000 meter diep water schiet niet erg op, en een monument op die diepte trekt waarschijnlijk ook niet veel bekijks.
Met enkele laatste stoten op de scheepstoeter en gezwaaide en geroepen afscheidsgroeten verwijderde de Pitufo zich langzaam maar zeker van de Tres Hombres en verdween uiteindelijk in het duister van de Atlantische nacht.
Wij hingen het veiligheidsnet weer op, hezen de zeilen en gingen verder westwaarts.
Op naar Barbados en 2019.
Ik wens iedereen overal een gelukkig nieuw jaar en tenminste een paar close encounters of the human kind met totaal onbekenden.
Cleem Doedens
a/b Tres Hombres
De Oversteek-deel 2
CLOSE ENCOUNTER OF THE HUMAN KIND
Onder deze titel, die ik niet naar mijn zin vertaald krijg, heb ik voor de Fairtransport site het volgende relaas geschreven.
30 december 2018. Een normale zondagmiddag aan boord van het goede schip Tres Hombres, ergens halverwege de Atlantische oceaan. Er staat een gunstige wind en het is prachtig weer.
Aangezien er op zondag niet aan onderhoud wordt gedaan, is iedereen die niet slaapt bezig met zijn/haar ding: er wordt gelezen, kleding gewassen, een schede voor een mes gemaak,t een nieuw lijzeil gemaakt of gewoon domweg genoten van het prachtige uitzicht.
Maar we hebben het hier wel over de Tres Hombres, hè: het onverwachte is nooit ver weg.
.
Rond 18.00 uur, ik was midscheeps aan het koffie malen en de zon aan het ondergbaan, gaf kapitein Rémi ineens opdracht tot een paar zeilhandelingen.Een paar zeilen moesten gestreken worden en daarna moesten we door de wind brassen, hetgeen betekent dat het schip wordt stilgelegd. Terwijl we hiermee bezig waren kreeg ik te horen dat we op geroepen waren door een viskotter uit Belize. Ze wilden vis ruilen voor whisky, o met oud-en-nieuw iets te drinken te hebben.
Jammer dan, de Trers Hombres vaart geen whisky. Rum misschien? Deal!!
Het zou nog zeker twee uur duren voor de Pitufo -dat betekent Smurf, echt waar- ons bereikt had en deze uren waren in elk geval verwachtingsvol. Hoe zou deze merwaardige ontmoeting er uit gaan zien?
Ondertussen hadden we het vei;ligheidsnet aan stuurboord weggehaald en onze bijboot klaargemaakt om eventueel te water te laten.
Eerst zagen we een hele tijd slechts een enkel licht van de Pitufo, maar dat bleken er meedere van hun werklichten te zijn, zodat het 't laatste uur leek of er een drijvende kerstboom op ons af kwam.
Aangezien de wachtwissel van 20.00 uur naderde, was inmiddels iedereen aan dek.
Om de vissers ook wat zicht op ons te geven, ontstaken we midscheeps een licht, want het was ondertussen donker geworden.
Toen de Pitufo dichterbij kwam, zagen we dat hun bijboot al in het water lag met twee man erin. Voorzichtig en kundig werd de Pitufo langszij de Tres Hombres gemanouvreerd tot op zo'n twintig meter afstand en konden beide crews iets meer van elkaar zien.
En toen gebeurde er iets buitengewoons: we begonnen naar elkaar te zwaaien, te roepen -Spaans werd verstaan- en te juichen terwijl hun bijboot, die aangelijnd aan de Pitufo ons naderde. Ook via een lijn werd de deal gerealiseerd: enkele flessen Tres Hombres La Palma rum en Tres Hombres repen van de Chocolatemakers werden geruild voor een schoongemaakte zwaardvis van zo'n 15 kilo.
Onderwijl ging het zwaaien en juichen door, de scheepstoeters gingen een duet aan en onze Laura viel in op trompet. Het was een explosie van puur enthousiasme en bijna aanraakbare positiviteit. Zo'n vijftien tot twintig minuten deelden een stuk of vijfentwintig mensen (onze veertien en er waren er zeker acht van hen zichtbaar) dit met elkaar. Mensen, die elkaar nog nooit ontmoet hadden en waarschijnlijk ook nooit meer zullen ontmoeten, waren even op een bijzondere manier met elkaar verbonden. Ik werd er blij van en het ontroerde me.
Ik weet zeker dat elke betrokke op beide schepen deze ontmoeting op -ongeveer, want we varen op gegist bestek- 8°14 '37''N en 18°31°32'W nooit meer zal vergeten. De plek verdient herdenkingsteken, maar een boom planten in 3000 meter diep water schiet niet erg op, en een monument op die diepte trekt waarschijnlijk ook niet veel bekijks.
Met enkele laatste stoten op de scheepstoeter en gezwaaide en geroepen afscheidsgroeten verwijderde de Pitufo zich langzaam maar zeker van de Tres Hombres en verdween uiteindelijk in het duister van de Atlantische nacht.
Wij hingen het veiligheidsnet weer op, hezen de zeilen en gingen verder westwaarts.
Op naar Barbados en 2019.
Ik wens iedereen overal een gelukkig nieuw jaar en tenminste een paar close encounters of the human kind met totaal onbekenden.
Cleem Doedens
a/b Tres Hombres
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
